Laurence, 37 jaar oud, werkt bij het Belgische farmaceutische bedrijf UCB op de afdeling waar nieuwe moleculen worden ontwikkeld voor patiënten met neurologische en auto-immuunziekten. Ze woont in België met haar man en hun twee kinderen van 5 en 9 jaar. Samen brengen ze veel tijd buiten door, vooral in de bergen. Ze zijn dol op buitensporten: hardlopen, mountainbiken en wandelen. Deze momenten in de frisse lucht geven hen de meeste energie.
Vrijwilligersfunctie: Ambassadeur voor “Tulips for Hope” 2025: pakketjes tulpenbollen verkopen aan vrienden, familie en collega’s.
——
Hoe steunt u de Demoucelle Parkinson Charity?
Nadat ik een aantal jaar had meegedaan aan de 20 km van Brussel in het T-shirt van de liefdadigheidsorganisatie, wilde ik meer doen en me als vrijwilliger inzetten voor ‘Tulips for Hope’. Zo heb ik het team van de organisatie leren kennen tijdens een avond waarop we de bloembollen hebben ingepakt – een heel gezellig, hartelijk en motiverend moment.
Vervolgens heb ik het UCB-netwerk ingezet om het initiatief onder de aandacht te brengen. Mijn collega’s reageerden met ongelooflijk veel enthousiasme. De hele voorraad was in recordtijd uitverkocht. Deze ervaring gaf me het gevoel dat ik een echte bijdrage had geleverd en tegelijkertijd contacten had gelegd met andere mensen die dit doel een warm hart toedragen.
Waarom heb je ervoor gekozen om onderzoek naar een remedie tegen de ziekte van Parkinson te steunen?
Mijn grootmoeder bracht de laatste jaren van haar leven door met de ziekte van Parkinson. Ze is in 2020 overleden. Ik heb altijd bewondering gehad voor haar moed om een ziekte het hoofd te bieden die haar fysiek aanzienlijk beperkte, terwijl ze mentaal zeer scherp bleef. Ze had bijvoorbeeld een indrukwekkende passie voor de Egyptische geschiedenis, een onderwerp dat ze door en door kende. Ik heb me vaak afgevraagd hoe het voor haar moet zijn geweest om haar lichaam te zien veranderen terwijl ze zo helder van geest bleef.
Toen ik de pakketjes met tulpenbollen uitdeelde (aan degenen die ze hadden gekocht), kreeg ik de kans om met een aantal collega’s te praten die ook een dierbare hadden die door de ziekte was getroffen. Deze gesprekken waren heel betekenisvol en deden me beseffen hoe essentieel onderzoek is.
Welk advies zou je geven aan anderen die een initiatief willen opzetten ter ondersteuning van onderzoek naar de ziekte van Parkinson?
Er zijn talloze mogelijke ideeën – zelfs ideeën die op het eerste gezicht misschien onrealistisch lijken, kunnen worden gerealiseerd. Mijn advies is om niet te aarzelen om contact op te nemen met de liefdadigheidsorganisatie: zij ondersteunen en helpen projecten met veel enthousiasme tot bloei te brengen. De strijd tegen de ziekte is nog lang niet voorbij, en elk initiatief, groot of klein, maakt echt een verschil.
Wat is je favoriete levensmotto?
Het is niet echt een motto, maar eerder een zin die ik ooit op het bureau van een collega heb gelezen en zorgvuldig heb opgeschreven, omdat hij me helpt bij het maken van moeilijke keuzes: “Alleen wie niets doet, maakt geen fouten.” In het leven moet je durven. Soms maak je fouten, maar als je nooit iets probeert, loop je prachtige kansen mis in een leven dat heel snel voorbijgaat.
