Dit artikel is vertaald met behulp van Deepl. Onze excuses voor eventuele fouten of vreemd klinkende zinnen.
Patrick Demoucelle, 26 augustus 2023
Stel je voor dat je aan het dromen bent…
Je bevindt je aan boord van een supersnelle zeilboot op open zee. Het is een raceboot. Er varen veel andere soortgelijke boten om je heen. Het lijkt een wedstrijd te zijn. Je behoort tot de koplopers. Je snelt over de golven. Je surft. Onverslaanbaar. Zelfverzekerd. Geluk en adrenaline overspoelen je zintuigen. Je beleeft echt een droom.
Plotseling hoor je een scheurend geluid. Je kijkt omhoog en ziet een scheur in het grootzeil. De scheur wordt groter. Je mindert vaart en de scheur blijft even groot. Zodra je het zeil in de wind hijst, wordt de scheur groter. Je hebt geen andere keuze dan vaart te minderen en het zeil te repareren. Maar je kunt niet vinden wat je daarvoor nodig hebt. Met tegenzin overweeg je de race op te geven en halveer je je snelheid.
Je ziet hoe het hele peloton je één voor één inhaalt. Sommigen moedigen je aan, anderen grijnzen, de meesten negeren je. En over vijf minuten denken ze niet eens meer aan je. Is dit echt waar je van gedroomd hebt?
Terwijl je zeil steeds verder scheurt en je nog steeds tevergeefs naar een reparatieset zoekt, raakt je voet verstrikt in een touw; je struikelt en valt in het water, met je voet nog steeds vast in het touw. Nu word je door je eigen boot door het water gesleept. Met een ongelooflijke inspanning lukt het je om je om te draaien en met je gezicht naar voren te kijken. Je zwemt terug naar je boot. Er is niemand om je te helpen: ze hebben je allemaal ingehaald. Het kost je meer dan een uur om je hand aan de reling te krijgen. Dan, na een tiental mislukte pogingen, lukt het je eindelijk om jezelf aan boord te hijsen. Terwijl je tegen jezelf zegt: “Het is me gelukt… Ik ben veilig en wel”.
En dan… word je wakker (want ja, het was inderdaad een droom.)
Dat is wat er echt met mij is gebeurd. Op dat moment in de droom werd ik wakker. ’s Nachts, in een donkere kamer. Met alleen het licht van de spoedeisende hulp. Ik leek in een ziekenhuiskamer te liggen. Vastgebonden in een bed, slecht gekleed, mijn lichaam scheef. Het duurde even voordat ik doorhad waar ik was. De hevige pijn in mijn buik was onmiskenbaar. Ik heb twee dagen in het ziekenhuis doorgebracht voor een operatie. Het infuus in mijn linkerhand krijgt nu al de vierde zak pijnstillers voor vannacht. Mijn bloeddruk is gestegen naar 18-11, terwijl die normaal gesproken 11-6 is. Na twee dagen van (afschuwelijke) buikoperaties (slachtpartijen) van buitenaf, nog verergerd door een onverwachte endoscopie van binnenuit, en andere medische kleinigheden – die voor een patiënt in bed helemaal niet onbelangrijk zijn – komt de arts bij me langs en vertelt me dat alles goed is gegaan.
De boot is mijn lichaam, mijn leven. Zeilen is mijn talent, mijn vaardigheden. De scheur is mijn Parkinson. De gereedschapskist om hem te repareren (die ik niet kan vinden) is een remedie tegen de ziekte (die nog niet is gevonden). Het touw waardoor ik val, is mijn liesbreuk. En om weer aan boord te komen, moet ik twee dagen in het ziekenhuis doorbrengen. Wat een droom! Maar in dit geval lijkt het erop dat dromen werkelijkheid zijn.
Dus ik dacht: ik laat het laatste woord over de echte droom – echt waar – maar aan de dokter:
“Na twee weken herstel kun je weer je normale leven oppakken.“
Omdat het zeil zichzelf heeft gerepareerd?
Correctie: over twee weken ga ik weer verder met mijn leven zoals het was voordat ik overboord viel. Een leven in slow motion, met verscheurde talenten, achtergelaten en vervolgens ingehaald door anderen, zonder hun hulp en zonder genezing, zonder de middelen die nodig zijn om de boot van mijn dromen te repareren, en zonder het medicijn om de boot van mijn leven te genezen.
Mijn slotwoorden zijn nog harder dan die van de dokter: al 18 jaar lang is mijn leven niet normaal, en ik droom ervan om weer normaal te worden. Echt te dromen. En ik ben van plan door te gaan. En ik ben van plan te blijven dromen.
“Ik heb geen controle over mijn lichaam. ”Maar ik heb wel controle over mijn dromen".
